soberheid chat kamers

Hij was zo'n uitgaansprominent, dat hem gevraagd werd de Sovjet-Russische volkscommissaris van Onderwijs Anatoli Loenatsjarski, zelf trouwens ook auteur van toneelstukken, tijdens diens bezoek door Parijs te leiden.
In 1952 maakte hij, onder grote belangstelling van de pers, een reis naar Engeland, België en Frankrijk.
Waarschijnlijk had deze weerwil te maken met het feit, dat een belangrijke literatuurprijs, de Prix Renaudot, voor de roman Le Passagier de Polarys, aan zijn neus voorbijging.Traumatisch was de zelfdoding, op 25-jarige leeftijd, door zijn dochter Marie-Jo, die in Parijs was gaan wonen, maar erfelijk belast al vroeg symptomen van een neurose begon te vertonen.Het type man dat hij beschrijft is een gevestigde man van aanzien, zakenman of arts, uit een burgerlijk milieu.Wel sloeg een vermoeidheid toe, die ook de romanpersonen uit die tijd tekenen, waaraan het gebruik van drank, net als jonge cam naakt blond bij hun schepper, niet vreemd was.35 Het boek Les Dossiers de l'Agence "O" (1943) van Simenon werd bij Bruna uitgebracht als Georges Simenon Omnibus in 1968 met op de band de titel Het Agentschap O, Veertien Maigretverhalen.



Wel verschenen autobiografische teksten, die hij niet had geschreven maar op een bandrecorder had opgenomen, met uitzondering van Lettre à ma mère ( Brief aan mijn moeder ).
Bij het dagblad Le Matin probeerde Simenon ook verhalen te slijten.
Zij besloot kamers te verhuren aan studenten in Luik om het bescheiden inkomen aan te vullen.
14 Simenon was zakelijk en koelbloedig.17 Canada, Arizona en een echtscheiding gevolgd door een nieuwe echtgenote annex secretaresse (Denyse Quimet) en een tweede zoon, betekenden een nieuw begin.Le passager du Polarlys ( 1930 ) Le Relais dAlsace (juli 1931 ) La maison du canal ( 1933 ) Les fiançailles.Omstreeks 1875 verhuisde zijn grootvader Christiaan (in Luik verfranste Christiaan zijn naam in Chrétien; geboren in 1841 te Vlijtingen) samen met zijn broer Lambertus naar het Luikse.De aanbidding van haar vader en de spanningen die er thuis tussen haar vader en moeder waren, deden geen goed.Hij hoeft zijn jas niet aan te trekken.Belangrijk is de persoon, die in een crisis verkeert, op het randje leeft.Een jaar daar voor was zijn trouwe vriend en criticus André Gide overleden, een van de weinigen aan wie hij zijn diepste gevoelens had geuit.Een journalist van het dagblad France-Soir bezocht hem en schreef "Negen uur.Zo'n dorpje wist hij met gevoel voor sfeer en detail te beschrijven.

Haar pogingen om in muziek of als actrice iets te betekenen werden gefnuikt door haar angsten.
Simenon gebruikte dit horrorverhaal, gesitueerd in een milieu van drinkers en ethersnuivers, in een van zijn eerste Maigretverhalen: Le pendu de Saint-Pholien (vertaald als Maigret en het lijk aan de kerkdeur ).
Simenon was geen auteur met een onbeperkte fantasie; veel van wat terug te vinden is in zijn romans nam hij persoonlijk waar.


[L_RANDNUM-10-999]